دیگر نباید بخشی دلتنگی هایش را در دل دره ها فریاد کند

خویش راباورکنیم تافرزندان فردایمان شکوه فرهنگ مان راباورکنند.

به قلم استاد اسماعیل حسین پور

برای خواندن دیگر مقالات زیبا و خواندنی این چهره ی فرهنگی کُرد خراسان به لطفا وبلاگ ایشان بروید

http://hiva50.blogfa.com/

برای خواندن اشعار کُردی استاد اسماعیل حسین پور

http://www.heraywelat.blogfa.com/

این یادداشت درروزنامه اتفاقیه تاریخ ۲۲شهریور ۹۰هم به چاپ رسیده است

بخشی های شمال خراسان ، بخشی ازهویت وتاریخ این مردم اند.بخشی ها راویان راستین شور وشکوه ها،غم وشادی ها، عشق  وامیدها، غربت وجدایی ها، حماسه  ورزم ها، خداخواهی ها وخدا خوانی های بی پیرایه ی مردم اند. تمام سرمایه ی شان سازی است ،پاره ای ازتن شان،نیمه ای از قلب شان؛دوتار.

دوتار وبخشی وآواز،هرسه همزادند.هرسه روح هایی گره خورده دریکدیگرندوبه خاطر این است که ماندگارند.نامیرایند.بانگ بلند طنین افکنده بر گنبد گیتی اند که دربلندای تاریخ این مردم را امید وروح بخشیده اند.

 بخشی ها دربرخی عصر و روزگاران مظلوم واقع شده اند.گاه عرصه رابرآنان تنگ کرده اند ومطربشان خوانده اند ودل وسازشان راشکسته اند.گاه حاکمان ازآنان ستایشگری ومداحی می خواستند وبخشی ها برنمی تابیدند وگاه عده ای از آنان انتظار ناپسند خوانی داشته اند وبخشی های راستین سخت پرهیز کرده ند.بااین همه بخشی ها بی پناهان آرام گرفته درپناه یک سازاند،دوتار.آن آوای زیبا وشورانگیز که به قول مولوی عزیز:

دربهشت این لحن ها بشنوده ایم…

حال ازپس این همه سال، موسیقی بخشی های شمال خراسان ثبت جهانی شد.یونسکو باافتخار این سرمایه ی گرانسنگ رابه نام این مردم ثبت کرد.آیین ثبت موسیقی بخشی ها باحضور پرشکوه مردم ومسوولین برگزارشد واین افتخار به نام خراسان درذهن ها ماند.دیروز روز تولد ساز بود.روز سرخم کردن دربرابر دوتاروبخشی.روز دل سپردن به آوای جلیل بخشی ها بود.دیروزساز وبخشی قدکشیدند.بلند آوازه شدند.

دیگرروزغربت بخشی نیست.دیگر بخشی دلتنگی هایش رادردل دره هافریاد نمی کند، دیگر»زاری مگری» و»زارنجی» و»لو» و»هه رای» و»کوراوغلی» و»کرم واصلی» تنها نیستند.دیگر»ارمانه سوسه» تنها درکوهستان زمزمه نمی شود.دیگر «خان کلمیشی «و» سردارعیوض» و»ججو خان» و»الله مزار» جایی به پهنای دل بخشی ها یافته اند.پهنای دل مردم دلداده ی ساز وسوز.مردم صبوری که نیک می دانند درباور آفتابی آنان واجدادشان، دوتارازدرخت طوبی است. ونالش بخشی آوای برخاسته از حنجره ی انسان دورافتاده ازبهشت است.انسان مانده درتنهایی این خاک.

باثبت جهانی موسیقی بخشی های خراسان که با پژوهش های گرانسنگ وهمت والای ارجمندانی چون استاد » هوشنگ جاوید» ، استاد» مجتبی قیطاقی» وبسیاری ازاستادان دیگر میسر شده است یونسکو پذیرفت که این مردم لایق این بلند آوازگی هستند.حال فرخنده خبرها ازپی هم می رسد.ایجاد مکتب خانه موسیقی مقامی، ایجاد کلاس آزاد آموزش موسیقی درخراسان و…همه بیانگر این هستند که باید برای مبارزه بافرهنگ بیگانه به فرهنگ اصیل خویش بازگردیم.خویش راباورکنیم تافرزندان فردایمان شکوه فرهنگ مان راباورکنند.

باتبریک این فرخنده رویدادبزرگ فرهنگی به همه ی بخشی ها ودل درگروفرهنگ دادگان وباگرامی داشت یاد بخشی های نغمه پردازوسازنوازاین دیارکه حال چشم براین همه افتخار گشوده اند،صمیمانه سپاسگزارهمه ی بانیان این ضیافت آسمانی درخراسانم وبی شک مردم نجیب  استان وایران عزیز این حرمت نهی به دوتاروبخشی راازیاد نخواهندبرد.

…تابادچنین باد

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: